நான் ஏற்கனவே சொன்னது போல விஜயகாந்த் இந்த தேர்தலில் தனித்தே களம் காண்கிறார். அவருக்கு என்னுடைய வாழ்த்துக்கள். வேறு யாராவது இந்த தேர்தலில் தனித்து நிற்கிறார்களா?. இல்லை. ஏன்?. ஏனென்றால் அவர்களுக்கு பயம். தனியாக நின்றால் தோற்றுவிடுவோமோ என்ற பயம். இத்தனை வருடங்கள் திமுகவும் அதிமுகவும் தமிழ்நாட்டை மாறி மாறி ஆட்சி செய்தார்களே, இன்னும் ஏன் அவர்களுக்கு தனியாக நிற்க தைரியம் வரவில்லை. அவர்களுக்கே தெரியும் அவர்கள் மக்களாட்சி செய்யவில்லை என்று.
கருணாநிதி மக்களாட்சி என்பதை தன் மக்களுக்கு (குடும்பம்) செய்ய வேண்டிய ஆட்சி என்று நினைத்து விட்டார். அதனால் தான் இன்று பல கோடிகளுக்கு அதிபராகி விட்டார். முதல்வன் படத்தில் வருவது போல கருணாநிதி அரசியலில் நுழையும் பொது எவ்வளவு ரூபாய் வைத்து இருந்திருப்பார். மிஞ்சிப்போனால் ஒரு லட்சம் ரூபாய் வைத்து இருந்திருப்பாரா? (இதுவே அதிகம் என்று நினைக்கிறேன்.). ஆனால் இன்று எத்தனை கோடிகள் வைத்திருப்பார். ஒரு பத்தாயிரம் கோடிகள். இல்லை மேலும் இருக்கும் என்று உறுதியாக நம்புகிறேன். கருணாநிதி எவ்வளவு பணம் வைத்திருப்பார் என்று அவருக்கே தெரியாது. ஏனென்றால் தினமும் அவர் கஜானாவில் கோடிக்கணக்கில் பணம் ஏறிக்கொண்டேயிருக்கும். எல்லாம் மக்களின் வரிப்பணம். அரசாங்கமே அவர் கையில் இருக்கிறதல்லவா. அரசாங்கத்தை அவர் கையில் கொடுத்தது மக்கள் தானே. அதற்கான பலன் தான் இது. நியூட்டனின் மூன்றாம் விதி என்ன சொல்கிறது?. ஒவ்வொரு
செயலுக்கும் ஒரு எதிர்ச்செயல் உண்டு. (
For every action, there is an equal and opposite reaction) அதைத்தான் இன்று தமிழக மக்கள் அனுபவித்து கொண்டிருக்கிறார்கள்.
அடுத்தது ஜெயலலிதா (இவரை அம்மா என்று அதிமுகவினர் அன்போடு அழைப்பார்களாம்.என்ன கொடுமை சரவணன் இது). யாரை அம்மா என்று சொல்ல வேண்டும் என்று தமிழக அரசியல்வாதிகளுக்கு ஒரு நாள் தனியாக பாடம் எடுக்க வேண்டும். அவர் மேல் எத்தனை ஊழல் வழக்குகள். என்னால் என்ன முடியவில்லை. ஆனால் எனக்கு ஜெயலலிதாவிடம் பிடித்தது அவரது தைரியம். ஆணாதிக்கம் மிக்க அரசியலில் தன்னாலும் கொள்ளையடிக்க முடியும் என்று நிரூபித்து காட்டியிருக்கிறார். எவ்வளவு வழக்குகள் போட்டாலும் நான் பயப்பட மாட்டேன், நான் கொள்ளையடித்து கொண்டே இருப்பேன் என்ற அந்த தைரியம் தான் எனக்கு அவரிடம் மிகவும் பிடித்தது.
அடுத்தது நம் ராமதாஸ் (இவரை கொய்யா ஸாரி அய்யா என்று கூப்பிடுவார்கள்). நம் விஜயகாந்த் சொன்னது மாதிரி இவர் ஐந்து வருடம் வேஷ்டியைத் துவைப்பார். இன்னொரு ஐந்து வருடம் சேலையைத் துவைப்பார். போன
ஜென்மத்தில் டோபியாக (மற்றவர்களின் துணிகளைத் துவைப்பவர்கள்) பிறந்திருப்பார் என்று நினைக்கிறேன். (டோபிகளை தவறாக நினைக்கிறேன் என்று யாரும் என்னை நினைக்க வேண்டாம். அவர்களின் மேல் எனக்கு மிகுந்த அன்பு உள்ளது). இவர் கடைசி நிமிடம் வரைக்கும் காங்கிரஸில் இருந்து விட்டு (மகன் அன்புமணியின் பதவிக்காக மற்றும் மக்கள் டிவியின் அரசாங்க விளம்பிரத்திற்கு) பதவிக்காலம் முடிய இரண்டு மாதம் மட்டுமே உள்ள
நிலையில் அதிமுகவிடம் பணம் வாங்கிக் கொண்டு சகோதரி (ஐந்து வருடத்திற்கு ஒருமுறை தத்து எடுத்து விடுகிறார்) ஜெயலலிதாவின் சேலையைத் துவைக்க கிளம்பி விட்டார். இவருக்கு இதெல்லாம் ஒரு பொழப்பு. இதுக்கு பேசாம ....... கட்.கட்..வேண்டாம்... அதற்கு மேல் என் வாயில் நல்ல வார்த்தைகள் இல்லை.
அடுத்தது கேப்டன். விஜயகாந்தை விஜயகாந்த் என்று சொல்வதை விட அவரை கேப்டன் என்று சொல்வதே எனக்கு பெருமையாக இருக்கிறது. அவருக்கு அந்த பெயர் மிக பொருத்தமாக இருக்கிறது. உங்களுக்கும் அப்படித்தான் என்று நினைக்கிறேன். அவர் நடிகனாக ஆரம்பித்து, அவர் பின்னாடி இன்று இவ்வளவு லட்சக்கணக்கான ரசிகர்கள் சேர்ந்தது வரை அவருடைய உழைப்பு எவ்வளவு இருந்திருக்கும். அவர் இருக்கும் உருவத்திற்கு அவர் நடிகனாக நுழைந்ததே பெரிய விஷயம். இன்று வரை நீடித்து நிற்பது அதை விட பெரிய விஷயம். லட்சக்கணக்கான ரசிகர்களை இவ்வளவு கட்டுக்கோப்புடன் வைத்திருக்கும் அவரை கேப்டன் என்று சொல்வதில் தவறில்லை என்றே நினைக்கிறேன்.
நின்ற முதல் சட்டசபைத் தேர்தலில் விருத்தாசலம் தொகுதியில் பதினைந்தாயிரம் ஓட்டுகள் வித்தியாசத்தில் ஜெயித்தார். எப்படி?. மக்கள் அவர் மேல் நம்பிக்கை வைத்தார்கள். அவர் மக்கள் மீது நம்பிக்கை வைத்தார். அதனால் தான் இன்று வரை தனித்தே நிற்கிறார். அவர் நினைத்திருந்தால் பல கோடிகளைப் பெட்டியில் வாங்கிக் கொண்டு போயிருக்க முடியும். ஆனால் அப்படி செய்யவில்லை. மக்களுக்கு ஏதாவது நல்லது செய்ய வேண்டும் என்று நினைத்தார். இவ்வளவு காலம் திமுகவுக்கும் அதிமுகவுக்கும் மாறி மாறி ஒட்டு போட்டோம். ஒரு மயிரும் நடக்கவில்லை. ஒரு தடவை கேப்டன் விஜயகாந்திற்கு போடுவோம். என்ன செய்கிறார் என்று பார்ப்போம்.
பின்குறிப்பு:
யார் மனதாவது புண்படும்படி எழுதியிருந்தால் என்னை மன்னிக்கவும் (ஹி.ஹி. ஹி.).
இந்தியா ஒரு விவசாய நாடு என்பது நாம் எல்லோரும் அறிந்ததே. எந்த ஒரு நாட்டிற்கும் பாரம்பரிய தொழில் என்று ஒன்று உண்டு. இந்தியாவுக்கு விவசாயத்தைப் போல. அதே மாதிரி அந்தந்த நாட்டின் வளர்ச்சியும் அந்த பாரம்பரிய தொழிலை சார்ந்தே இருந்தால்தான் அந்த நாடு பொருளாதாரத்தில் திடமான வளர்ச்சி அடைய முடியும் என்பது என் கருத்து. அதற்காக சாப்ட்வேர் தொழில், அல்லது மற்ற துறைகளை ஒதுக்கி விடுங்கள் என்று நான் ஒருபோதும் சொல்ல மாட்டேன். அது மிகவும் தவறு. ஆனால் நம்முடைய பாரம்பரிய தொழிலான விவசாயத்தில் முழுமையான கவனம் செலுத்தாமல் இருந்தோமேயானால் இந்தியா ஒருபோதும் நிரந்தர வளர்ச்சியைக் காண முடியாது.
ஆனால் இந்த தேர்தலில் திமுக அரசின் கூட்டணி கொஞ்சல் பலவீனமாகவே உள்ளது. போன தேர்தலில் 40/40 என்று ஜெயித்தவர்கள் இந்த தேர்தலில் கண்டிப்பாக அந்த விகிதத்தில் ஜெயிக்க முடியாது என்பது அனைவரும் அறிந்ததே. அதே மாதிரி அதிமுக இந்த தேர்தலில் பலமான கூட்டணியுடன் களமிறங்குகிறது. அது அதிமுக கட்சிக்கு ஒரு பழம். ஆனால் அதிமுக ஒரு பொறுப்புள்ள எதிர்கட்சியாக செயல்பட்டுள்ளதா என்று பார்த்தால் கண்டிப்பாக இல்லை என்றே சொல்ல தோன்றும். ஆ ஊ என்றால் ஜெயலலிதா சிறுதாவூர் பங்களாவுக்குள் ஓடி மறைந்து கொள்கிறார். பாமகவுக்கு உள்ள மரியாதையை ராமதாசே கெடுத்துக் கொண்டார். வைகோவை பற்றி சொல்ல தேவையில்லை. ஒன்றுக்கும் ரெண்டுக்கும் ஜெயலலிதாவிடம் கையேந்திக் கொண்டிருக்கிறார். அவர் காட்சியில் அவரைத் தவிர வேறு யாரும் இல்லை. நாஞ்சில் சம்பத்தும் சிறையில் இருக்கிறார்.
எனக்கு ரொம்ப நாளாக ஒரு ஆசை. ஒரு விஷயத்தைப் பற்றி அலசாமலேயே வெறும் தலைப்பைக் கொடுத்துவிட்டு நம்முடைய பிளாக் நண்பர்களின் கருத்தை அறிய வேண்டும் என்று. என்ன தலைப்புக் கொடுக்கலாம் என்று யோசித்த போது மனதில் உதித்ததுதான் மேலே சொன்ன தலைப்பு.
கருணாநிதி மக்களாட்சி என்பதை தன் மக்களுக்கு (குடும்பம்) செய்ய வேண்டிய ஆட்சி என்று நினைத்து விட்டார். அதனால் தான் இன்று பல கோடிகளுக்கு அதிபராகி விட்டார். முதல்வன் படத்தில் வருவது போல கருணாநிதி அரசியலில் நுழையும் பொது எவ்வளவு ரூபாய் வைத்து இருந்திருப்பார். மிஞ்சிப்போனால் ஒரு லட்சம் ரூபாய் வைத்து இருந்திருப்பாரா? (இதுவே அதிகம் என்று நினைக்கிறேன்.). ஆனால் இன்று எத்தனை கோடிகள் வைத்திருப்பார். ஒரு பத்தாயிரம் கோடிகள். இல்லை மேலும் இருக்கும் என்று உறுதியாக நம்புகிறேன். கருணாநிதி எவ்வளவு பணம் வைத்திருப்பார் என்று அவருக்கே தெரியாது. ஏனென்றால் தினமும் அவர் கஜானாவில் கோடிக்கணக்கில் பணம் ஏறிக்கொண்டேயிருக்கும். எல்லாம் மக்களின் வரிப்பணம். அரசாங்கமே அவர் கையில் இருக்கிறதல்லவா. அரசாங்கத்தை அவர் கையில் கொடுத்தது மக்கள் தானே. அதற்கான பலன் தான் இது. நியூட்டனின் மூன்றாம் விதி என்ன சொல்கிறது?. ஒவ்வொரு செயலுக்கும் ஒரு எதிர்ச்செயல் உண்டு. (For every action, there is an equal and opposite reaction) அதைத்தான் இன்று தமிழக மக்கள் அனுபவித்து கொண்டிருக்கிறார்கள்.
இந்தியாவில் இன்னும் ஏழ்மை நிலை அதிகமாகத்தான் இருக்கிறது. அதை அரசியல்வாதிகள் மாற்ற மாட்டார்கள். காரணம் ஒட்டு வங்கி. தமிழகத்திலும் அதுதான் நடக்கிறது. கடந்த நாற்பது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக இரு திராவிட கட்சிகளும் தமிழகத்தை மாறி மாறி ஆண்டு வருகின்றது. அவர்கள் நினைத்திருந்தால் தமிழகத்தை அனைத்து துறைகளிலும் முன்னணியில் கொண்டு வந்திருக்கலாம். விவசாயத்தில் புரட்சியை ஏற்படுத்தியிருக்கலாம். ஆனால் என்ன நடந்தது. அதுதான் இன்று பார்க்கிறோமே. விவசாயிகள் அவர்கள் விளைவித்த பயிர்களுக்கு அவர்களே விலையை நிர்ணயம் செய்ய முடியாமலும், அரசும் அந்த பயிர்களுக்கு உரிய விலையை கொடுக்காமலும் விவசாயிகளை ஒட்டு மொத்தமாக நசுக்குகின்றனர். வாழ முடியாமல் கடன் வாங்கி அதைக் கட்ட முடியாமல் தற்கொலை செய்து கொண்ட அவலமும் இங்கு நடந்தது.
ஏழ்மை என்னும் நிலைமையை தங்களுக்கு சாதகமாக்கி இரு திராவிட கட்சிகளும் மாறி மாறி தமிழகத்தை அழித்து வந்திருக்கின்றன. இந்த நிலையில் தான் இரு திராவிட காட்சிகளுக்கு மாற்றாக தேமுதிகவை ஆரம்பித்தார். சரி இவர் ஏதாவது செய்வார் என்ற நம்பிக்கை ஏழை மக்களுக்கு பிறந்தது. முதலில் மக்களுடன் கூட்டணி என்றவர் பிறகு தேசிய கட்சிகளுடன் கூட்டணி என்றார். இப்போது வரப்போகும் லோக்சபா தேர்தலில் அவர் யாருடன் கூட்டணி வைக்க போகிறார் என்று இன்னும் தெரியவில்லை. பத்திரிகைகள் அவர்கள் இஷ்டத்திற்கு கதைகளைக் கட்டி விடுகின்றனர். அதற்கு விஜயகாந்தும் மறுப்பு தெரிவிக்காமல் இருந்து வருகிறார்.
விஜயகாந்த் மட்டும் உடனே முதல்வர் ஆக வேண்டும் என்றால் எப்படி?. பொறுத்திருக்க வேண்டும். இன்னும் கொஞ்ச காலம் பொறுத்திருக்க வேண்டும். தெளிவான முடிவுகளை அவர் எடுக்க வேண்டும். அதனை மக்களுக்கு அவர் தெளிவாக உணர்த்த வேண்டும் முதலில் ஒன்றை கூறி விட்டு பிறகு வேறொன்றை அவர் செய்யக்கூடாது. அது அவருக்கு அழகல்ல. இதனை விஜயகாந்த் உணர வேண்டும். உடனே அவர் ஒரு முடிவு எடுத்தாக வேண்டும். வரும் லோக்சபா தேர்தலில் தனித்து போட்டியா அல்லது கூட்டணியா என்று அவர் உடனே அறிவிக்க வேண்டும். ஆனால் அவர் தனித்தே நிற்க வேண்டும் என்பதுதான் பெரும்பாலான மக்களின் விருப்பமாக இருக்கிறது. எனது விருப்பமும் அதுவே. பார்ப்போம் அவர் தனித்து நிற்கிறாரா அல்லது கூட்டணி வைக்கிறாரா என்று.
நம் கேப்டன் விஜயகாந்த் என்ன செய்கிறார் என்று அவருக்கே புரியவில்லை. இலங்கை பிரச்சனையில் நீண்ட நாட்களாக மௌனம் காத்தவர் மக்களின் கோபம் எங்கே தன் மேல் திரும்பிவிடுமோ என்று பயந்து சில நாட்களுக்கு முன்பு (அரசியல்) போராட்டம் நடத்தினார். நம் பாட்டாளி மக்கள் கட்சியின் தலைவர் ராமதாசைப் பற்றி சொன்னால் வெட்கக் கேடு.
இதற்கெல்லாம் விடிவு காலம் எப்போது வரும் என்று இலங்கைத் தமிழனின் மீது உண்மையான பற்றுள்ள ஒவ்வொரு தமிழனும் உள்ளுக்குள் அழுது புழுங்கிக் கொண்டிருக்கிறேன். அதனால் உண்மையான தமிழன் ஒவ்வொருவனையும் ஒரு உண்மையான தமிழன் என்ற முறையில் ஒன்று கேட்டுக்கொள்கிறேன். வரும் லோக்சபா தேர்தலில் யாரும் ஒட்டு போடாதீர்கள். தேர்தல் முடிந்ததும் எத்தனை சதவீதம் உண்மையான தமிழர்கள் இருக்கிறார்கள் என்று பார்க்கிறேன்.
